Η ομοιοπαθητική είναι μία θεραπευτική μέθοδος που έχει μια ολιστική προσέγγιση στον άνθρωπο. Ο ομοιοπαθητικός τα αντιμετωπίζει όλα ως σύνολο, αντί για μια κλινική κατάσταση ή ένα σύνολο συμπτωμάτων και αφιερώνει χρόνο για να ακούσει. Από ολιστική άποψη, ο ασθενής θεωρείται μοναδικός, που απαιτεί ατομική αξιολόγηση και θεραπεία, ως ολοκληρωμένη οντότητα, συμπεριλαμβανομένων των σωματικών, ψυχικών, συναισθηματικών, πνευματικών, κοινωνικών και οποιωνδήποτε άλλων πτυχών του συνολικού ατόμου. Τα άτομα θεωρούνται ζωντανά συστήματα που είναι αυτοθεραπευτικά, αυτοανανεωτικά, ομοιοστατικά και προσαρμοστικά. Υγεία δεν είναι απλώς η απουσία ασθένειας, αλλά η ικανότητα ενός συστήματος, π.χ. κύτταρο, οργανισμός, οικογένεια, κοινωνία να ανταποκριθεί προσαρμοστικά σε ένα ευρύ φάσμα περιβαλλοντικών προκλήσεων. Η ασθένεια θεωρείται ως αποτέλεσμα μιας κατάστασης εκτός ισορροπίας ολόκληρου του ατόμου (νου και σώματος) και όχι ως τοπική διαταραχή.
Η ομοιοπαθητική κοιτάζει πέρα από τις ετικέτες της νόσου για να θεραπεύσει τις αιτίες τους και όχι απλώς τα συμπτώματά τους και διεγείρει τις φυσικές θεραπευτικές δυνάμεις του ίδιου του σώματος για να φέρει υγεία, ζωτικότητα και ευεξία. Δεν αντιμετωπίζει επιφανειακά διώχνοντας απλώς τα συμπτώματα αλλά θεραπεύει τον ασθενή εκ των έσω. Χρησιμοποιεί φάρμακα που καλύπτουν τη διαταραχή ολόκληρου του ατόμου αντί να χορηγεί διαφορετικά φάρμακα για διαφορετικά προσβεβλημένα μέρη του σώματος. Οι ασθενείς συχνά αναφέρουν βελτίωση στη συνολική ενέργεια, την διάθεση, την ποιότητα του ύπνου, την πέψη και την εξαφάνιση άλλων συμπτωμάτων που προφανώς δεν σχετίζονται με την πάθηση που αντιμετωπίζεται με ομοιοπαθητική.
Οι ομοιοπαθητικοί συσχετίζουν μεμονωμένα πρότυπα ανταπόκρισης σε περιβαλλοντικές επιρροές, λοιμογόνους παράγοντες και πιθανούς στρεσογόνους παράγοντες με συγκεκριμένα ομοιοπαθητικά φάρμακα που μπορούν να διορθώσουν αυτά τα πρότυπα ευαισθησίας. Η εξειδικευμένη ομοιοπαθητική συνταγογράφηση απαιτεί τα χαρακτηριστικά του επιλεγμένου φαρμάκου να είναι όσο το δυνατόν παρόμοια με τα χαρακτηριστικά της ασθένειας στον ασθενή. Όσο πιο λεπτομερής είναι η κατανόηση των αποχρώσεων των συμπτωμάτων του ασθενούς, τόσο πιο ακριβής είναι η συνταγή. Έτσι, η ομοιοπαθητική είναι εξαιρετικά εξατομικευμένη και βασίζεται σε μια ολιστική αξιολόγηση. Εκτός από το πραγματικό πρόβλημα και τη συμβατική διάγνωση του ασθενούς, παράγοντες όπως η συναισθηματική και ψυχική σύνθεση, ο τρόπος που ο ασθενής ανταποκρίνεται σωματικά, συναισθηματικά και ψυχικά σε στρεσογόνες επιρροές στη ζωή του, η προσωπικότητα, η ιδιοσυγκρασία, οι γενετικές προδιαθέσεις μπορεί να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην επιλογή φαρμάκων, ειδικά σε χρόνιες παθήσεις.
